ولادت : 1325 ق .

محل ولادت : تبریز .

وفات : 1388 ق .

محلّ دفن : قم .

محلّ تحصیل : تبریز ، نجف .

اساتید : حضرات سیّد ابوالقاسم اصفهانی، میرزا محمّدحسین نائینی ، سیّد حسین بادکوبه ای و … .

استاد عرفان : آقا سیّد علی قاضی طباطبایی .

شاگردان : حسن حسن زاده آملی ، میرزا محمّدعلی ارتقایی ، میرزا موسی تبریزی و …

تألیفات : رساله ای در علم موسیقی و روابط معنوی روح با صداها ( که خود آن را از بین برد) .

او از شاگردان مبارز مرحوم سیّدعلی قاضی بود . در سعه صدر و پاکی و حسن خلق زبانزد بود . سیر و سلوک را یک دوران خاص و با اعمال خاص نمی دانست بلکه آن را در متن همین زندگی عادی تعریف می کرد و زندگی رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم را شاهد این مطلب می آورد . می فرمود : « مراقبه یعنی آدم در همین زندگی روزمرّه غفلت را از خودش دور کند. »

ایشان پس از یازده سال اقامت در شهر ساقی کوثر ، به دلیل وضع نامناسب معیشتی مجبور شد همراه برادر خویش ، علاّمه طباطبایی ، به تبریز باز گردد . در تبریز به تدریس فلسفه و تربیت جویندگان کمال پرداخت . ارتباط ایشان با مرحوم قاضی از طریق نامه برقرار بود ، عباراتی چون «جعلت فداک» و «عزیز دلم» که آیت الله قاضی در این نامه ها خطاب به آقای الهی به کار می برد گویای عظمت شأن ایشان نزد استاد است . استاد سیّد محمّد حسن قاضی می فرماید : « با اینکه خود آقا به علّامه و برادرش گفته بود که به ایران برگردند امّا دوری آن ها برایشان بسیار ناگوار بود و هر وقت یاد آن ها می افتاد گریه می کرد.»

این گفتار علّامه طباطبایی مشهور است که می فرمود : « من خودم از اخوی استفاده می کنم. » توصیه همیشگی ایشان هنوز در خاطر اطرافیان است : « از حسنات اعمالتان که خیال می کنید حسنه است توبه کنید، تا چه رسد به معاصی!»