ولادت : 1265 ق .

محل ولادت : بهار همدان .

وفات : 1325 ق .

محلّ دفن : بهار همدان .

محلّ تحصیل : همدان ، بروجرد ، نجف .

اساتید : حضرات ملّا عبّاسعلی بهاری ، اسماعیل همدانی ، میرزا محمود بروجردی و … .

استاد عرفان : آخوند ملّا حسینقلی همدانی .

تألیفات : تذکرةالمتقین ، کتاب القضاء .

او پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی در بهار همدان و اخذ درجه اجتهاد در بروجرد، برای ادامه تحصیلات رهسپار نجف اشرف شد ودر آن حوزه به محضر عارف کبیر ملا حسینقلی همدانی راه یافت. آخوند همدانی درباره آیت الله بهاری می فرمود: « حاج شیخ محمّد بهاری حکیم اصحاب من است . » مرحوم بهاری و مرحوم سیّداحمد کربلایی از اعاظم شاگردان ملا حسینقلی بودند . از سیّد احمد کربلایی در عظمت شأن آیت الله محمّد بهاری نقل است : « ما پیوسته در خدمت ملا حسینقلی همدانی بودیم و ایشان صددرصد مال ما بود ولی همین که آقای بهاری با آخوند روابط آشنایی بست، آخوند دائماً در خدمت او بود.» شیوه تربیتی این آیت عظیم همان روش استادش ملا حسینقلی همدانی بود و در همان برخورد اوّل ، طرف مقابل را مجذوب و شیفته خود می ساخت . روزی رهگذر در نجف به طلّاب جسارتی کرد . ایشان به رهگذر رو کرد و گفت :« آیا نخواهی مرد؟ وقت آن نرسیده که از خواب غفلت بیدار شوی؟ » سپس توبه کرد و بعدها در زمره زهاد و اوتاد زمان خود در آمد .

آیت الله محمّد بهاری در نجف به بیماری مزمنی دچار شد و پزشکان راه علاج او را تغییر آب و هوا دانستند . وی به ایران بازگشت امّا وضع جسمانی اش بدتر شد و دیگر نتوانست به نجف باز گردد . در زمان حیات به او پیشنهاد کردند که بعد از رحلت ، جنازه اش را به نجف منتقل کنند ولی او با قاطعیت فرمود: « مرا در گورستان بهار دفن کنید ، می خواهم کنار شهیدان باشم.» سال ها بعد بیش از 160 تن از شهیدان جنگ ایران و عراق، در قبرستان بهار آرمیدند و اکنون مرقد منور مرحوم بهاری در این قبرستان، زیارتگاه مردم است! علّامه تهرانی می گوید : « این گونه شنیده ام و بدان اعتقاد دارم که آن مرحوم از میهمانان خود پذیرایی می کند .»رد، نباید انسان متانت را از دست بدهد و بد و بیراه بگوید!»اد: « أخلِص العَمل فأنَّ الناقد بصیرٌ بصیر !»