شب فردایی كه می‏خواست، عازم جبهه شود وسایل سفرش را مرتب می‏كرد. لباس پاره پاره‏ای را كه در زمان محاصره و آزادی سوسنگرد پوشیده بود، در ساک نهاد. در این زمان مسئول طرح عملیات قرارگاه خاتم‏الانبیا(ص) بود، گفتم: محال است شما را بگذارند به جلو بروید." گفت: "این بار با اجازه بسیجی ‏ها به عملیات می‏روم، نمی‏خواهم پشت بی‏سیم باشم."

گفتم: حالا چرا لباسهای سوسنگرد؟"

با لحنی خاص گفت: "می‏خواهم حالا كه پیش خدا می‏روم، بگویم، خدایا، اینها جای گلوله است، بالاخره ما هم تو جبهه بوده‏ایم."

صبح دم عازم بود. وقتی از من خداحافظی می‏كرد، مرا به حضرت زهرا(س) قسم داد و گفت: "مرا حلال كنید، من پدر خوبی برای بچه‏ها و همسر خوبی برای شما نبوده‏ام!"

گفتم: "باشد"

گفت: "این طوری نمی‏شود باید از صمیم قلب حلالم كنی، من مطمئنم كه دیگر برنمی‏گردم!"

علی رفت و من ماندم و انتظار. علی با حال و هوایی دیگر منزل و شهر را ترک كرد. من ماندم و فكر این كه علی خودش در آخرین لحظات خداحافظی گفت: "مطمئنم كه دیگر برنمی‏گردم!"