پروردگار استعداد درك حقايق هستى را در آدم به فعليت رسانيد و به گفته قرآن" به آدم همه اسماء (حقايق و اسرار عالم هستى) را تعليم داد"

سپس خداوند به فرشتگان فرمود اگر راست مى‏گوئيد اسماء اشياء و موجوداتى را كه مشاهده مى‏كنيد و اسرار و چگونگى آنها را شرح دهيد "ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ"

ولى فرشتگان كه داراى چنان احاطه علمى نبودند در برابر اين آزمايش فرو ماندند لذا در پاسخ: گفتند خداوندا منزهى تو، جز آنچه به ما تعليم داده‏اى چيزى نمى‏دانيم "قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا" تو خود عالم و حكيمى " إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ"اگر ما در اين زمينه سؤالى كرديم از ناآگاهيمان بود، ما اين مطلب را نخوانده بوديم، و از اين استعداد و قدرت شگرف آدم كه امتياز بزرگ او بر ما است بيخبر بوديم، حقا كه او شايسته خلافت تو است و زمين و جهان هستى بى‏وجود او كمبودى داشت.

در اينجا نوبت به آدم رسيد كه در حضور فرشتگان اسماء موجودات و اسرار آنها را شرح دهد. خداوند فرمود اى آدم فرشتگان را از اسماء و اسرار اين موجودات با خبر كن"قالَ يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ"

هنگامى كه آدم آنها را از اين اسماء آگاه ساخت خداوند فرمود به شما نگفتم كه من از غيب آسمانها و زمين آگاهم، و آنچه را كه شما آشكار يا پنهان مى‏كنيد مى‏دانم"فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ"

در اينجا فرشتگان در برابر معلومات وسيع و دانش فراوان اين انسان سر تسليم فرود آوردند، و بر آنها آشكار شد كه لايق خلافت زمين تنها او است!.

جمله" ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ" :آنچه را در درون مكتوم مى‏داشتيد، اشاره به اين است كه فرشتگان چيزى جز آنچه را اظهار كردند در دل داشتند، بعضى گفته‏اند اين اشاره به آن حالت استكبار ابليس است كه آن روز در صف فرشتگان قرار داشت، و مخاطب به خطاب آنان بود. او در درون خود تصميم داشت كه هرگز در برابر آدم خضوع نكند.

ولى اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور اين بوده كه فرشتگان خود را واقعا شايسته‏تر از هر كس براى خلافت الهى در روى زمين مى‏دانستند، گر چه اشاره‏اى به اين مطلب كردند ولى با صراحت آشكار ننمودند.

منبع : (علم الکتاب )تفسیرنمونه سوره بقره آیه 31-33