همه آرزو دارند اگر صاحب موسم [حج] و فرزند فاطمه سلام‌الله‌علیها را ديدند، اما او را به جاي نياوردند دست كم، مشمول دعاي آن ذخيره خداوند در زمين بشوند. پس همه مي‌خواهيم بدانيم كه اين اتصال و اين انس چگونه برقرار مي‌شود؟ راهش چيست و ما چكار مي‌توانيم بكنيم؟!

استاد آیت الله مصباح يزدي، در پاسخ به این سؤال من لختي درنگ كردند و گفتند: پرسش آسان و دشواري كردي؟ شايد هم يك پاسخ نداشته باشد. من گمان مي‌كنم بهترين راه اين انس و همگرايي اين است كه ما ميان خود و امام عصر عجل‌‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف روي يك امر ديني و يا يک شاخه عبادي قرار بگذاريم. اگر در دين‌داري خودمان دقت كنيم درمي‌يابيم كه خيلي از كارهاي ديني ما ناقص است، مشكل دارد و يا در انجام آن پر و پا قرص نيستيم. اما مي‌توانيم روي يك عبادت و عمل ديني با حضرت قرار بگذاريم كه به هيچ روي از آن دست نكشيم و در انجام آن سهل‌انگاري نكنيم و در هر شرايطي خودمان را به آن پاي‌بند بدانيم. در اين حالت است كه ميان ما و امام عصر عجل‌‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف پنجره‌اي باز شده است و ما با ايشان دست دوستي و صميميت داده‌ايم. اگر بتوانيم در اين التزام ديني يك چاشني ديگري هم داشته باشيم و اتصالي به امام حسين علیه‌السلام پيدا كنيم كارمان راحت‌تر است. گاهي هم خوب است با امام زمان عجل‌‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف در حج قرار بگذاريم كه نمازهايمان يا يكي از نمازهايمان حتماً‌ اول وقت خوانده شود. يا هر روز صبح دعاي عهد فراموشمان نشود. اگر ميان خودمان و امام زمان عجل‌‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف روي يك عمل ديني قرار بگذاريم و بر آن پاي بند باشيم، وقتي به حج مي‌آييم كه حضور حضرت در اين‌جا حتمي است، مورد عنايت ايشان قرار مي‌گيريم. البته وراي همه اينها بايد اين نكته را هم بدانيم كه در ميهماني حج، هيچكس دست خالي برنمي‌گردد. همه حجاج بر اساس ظرفيتشان چيزي گيرشان مي‌آيد اما دريافت‌ها و يافته‌ها برابر و يكسان نيست. هر چقدر شايستگي نشان دهيم، همان اندازه ظرفمان را پر مي‌كنند.